luns, 17 de xullo de 2017

MALAS NOVAS PARA OS GARRANOS. O SUPREMO FALLA EN CONTRA DO RECURSO PRESENTADO

MALAS NOVAS PARA OS GARRANOS

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/sociedad/2017/07/15/supremo-avala-caballos-salvajes-sean-identificados-chips/0003_201707G15P25994.htm
.

Nesta nova que apareceu no xornal do sábado 15 de xullo, e da que nós non tíñamos noticias oficiais (chegan antes as novas aos xornais, como se pode leer na propia nota,  que aos implicados) aparece unha triste nova que ven a pór de manifesto , unha vez máis as contradicións existentes entre as leis e a realidade.
Como se pode ler na nota que publica La Voz de Galicia, os implicados que foron entrevistados falan da feira segun lles vai, cousa por outra parte natural. O que tamén di, é a triste realidade,  que o microchip non soluciona os problemas,  e que non sempre se lle pode pór o microchip a un animal salvaxe dificil de capturar,  e que, aínda que sexa salvaxe e non se de capturado, ten un propietario responsable que pode ser, ou non, a asociación da zona na que se move o animal.
É evidente que hai que regular dun xeito específico este patrimonio natural e cultural que son os garranos, burras ou bestas do monte, e que como poidemos ver nestes últimos  curros e rapas, son un atractivo turístico de primeira orde pero que teñen problemas serios para manterse e celebrarse, se siguen as cousas así. Malia a publicidade e o apoio institucional á Rapa das bestas, se non hai xente perante todo o ano que vixile e coide a estes animais, chegará o día da Rapa e haberá xente  para saltar riba das bestas e saír nas fotos, pero non haberá bestas bravas  no curro por que os días antes non houbo xente para facer o cordon e xuntar as greas e baixalas ata o curro.
Xa o vimos dicindo dende hai moito tempo, que hai que sentarse a falar,  e analizar cales son os problemas e cales poden ser as solucións para que este patrimonio non se perda. Se non o facemos poden  morrer de éxito as rapas e os curros e desaparecer os animais salvaxes. Eso si, sempre nos queda a opción do "circo": meter un cento de garranos nun cercado dunhas cantas hectáreas e cando chegue o día sacalos para a función.
Agora tócanos a diplomacia, o diálogo e o consenso. Agardamos que así sexa.

mércores, 21 de xuño de 2017

O CURRO DE MORGADÁNS

O CURRO DE MORGADÁNS

Este pasado  domingo celebrouse o curro de Morgadáns. Foi unha xornada de moito calor e na que poidemos ver como este curro vai a menos. Conseguiron meter no curro 51 exemplares adultos e 17 crías.
Este curro ten unha grande complexidade para xuntar as burras. O monte está cada día en piores condicións,  e o eucalipto vai limitando as áreas nas que as burras poden alimentarse.
Botamos en falla xente da de toda a vida. É moi importante un número de xente suficinte para facer o cordón e xuntar tódolos animais que están no monte. Despois da parada non é tarefa doada traer as burras ata o curro, é moi fácil que se escapen e que o traballo de todo o día se vexa perdido.
É necesario tentar recuperar a xente que sempre tivo burras no monte, e animar aos novos a que aprendan dos vellos para non perder a tradición.
Botamos en falla unha pía con auga, no propio curro,  para que poidan beber as burras que teñen que estar dende a mañán ata a tarde soportando altas temperaturas.
Agardamos que as condicións do monte e o ánimo da xente mellore para que o próximo ano se poida facer un curro mellor . O curro de Morgadáns sempre foi un día de festa,  que xuntaba a moita xente, e agardamos que non se perda.












martes, 6 de xuño de 2017

O CURRO DE TORROÑA










O pasado domingo fumos ao curro de Torroña. Levamos unha boa impresión pola mañán  ó ver que entraron moitos garranos ó recinto do curro grande, onde se poideron ver as clasicas esceas de persecución para agarrar os poldros e marcalos coas tixeiras para poder , logo pola tarde, identificalos entre unha man chea de patas que non paran de brincar.
Xa pola tarde, ás cinco,  comezou a entrada no curro pequeno para como tódoslos anos repetir as tarefas programadas de primeiro  apartar os poldros para o seu  curro, e despois  sacar os garañóns,  as bestas preñadas e a continuacíón a heito. Sempre coa singualridade dos curros do Val de Miñor, de non  sacar animais a man. Hai que usar a vara de encabestrar ou gaxada e o cabestro ou cabezada que con moita habilidade hai que ser quen de colocar entre as orellas e a parte de baixo da boca.
Pouco a pouco foronse sucedendo as batallas entre homes e bestas e unha a unha foron pasando pola correspondente sesión de desparasitación e corta das crins. Tamén poidemos observar que a pesares da ledicia de ver moitos animais entrar pola mañán no  curro, non nos gustou tanto ver como o curro das vendas se ía enchendo, sinal de que hai moita xente que tenta desprenderse dos animais que, na maioría dos casos,  levan mantendo no monte dende hai moitos anos, seguindo cunha tradición familiar que se vai perdendo.
Imos a seguir atentos a ver que pasa nos curros que van a seguir nas próximas semanas, xa en  Mougás o domingo que ven. Agardemos que non se repita a venda para fóra de moitos animais e se vexa unha festa tan boa coma a deste domingo. Ao remate do verán faremos contas de como foi a tempada de curros na Groba e o Galiñeiro.

xoves, 18 de maio de 2017

O PRIMEIRO CURRO DO ANO. A VALGA

Este pasado domingo celebrouse o primeiro curro do ano na Serra da Groba, A  Valga, no concello de Oia. Con tempo que ameazaba choiva, pero que aguantou ata que as burras xa estaban saíndo do curro ao rematar a tarde.
Pola néboa que había a primeira hora da mañán, non foi posible que entraran todas as burras no curro. Aínda así houbo un bo número de adultos e de crías que deron para ver o estado dos garranos nesta parte da Serra da Groba, despoi dun ano dificil pola climatoloxía.
Houbo unha boa concurrencia de xente e poidemos ver no recinto do curro as burras con comodidade grazas a que se rozou e se podaron as árbores, cousa que fixo máis doadas as tarefas de identificar os poldros e agarralos para marcar antes da cita da tarde, xa no recinto pequeno do curro no que so se poden coller a man as crías ao entrar, e os adultos co gaxada e a cabezada, un  a un.
Esperemos que no próximo curro, o de Torroña o primeiro domingo de xuño, o tempo acompañe e as cousas saian ben coma neste.











luns, 3 de abril de 2017

FAUNA DA SERRA DA GROBA

Chegou a primavera e a natureza vizosa da Groba comeza a amosarse na flora e no bulir da fauna. Xa están aí os primeiros exemplares de garranos deste ano. No segundo domingo de maio será o primeiro curro na Valga. Por aí comezan os nacementos dos poldros que nuns días, trotarán pegados as súas nais entre as toxeiras. Os paxaros andan aniñando e cos ritos nupciais  amosando unha algarabía  de trinos, e xa se escoitou o canto do cuco entre os piñeirais.
Os pequenos mamíferos bulen, cazapos, lebratos, e os ratos son os primeiros en amosar a sua prole, adiantada a de outros que virán máis tarde.
Os ourizos cacheiros xa aparecen tristemente esmagados nas pistas e nas estradas. Os coches están ocupando os espazos de transito destes  pequenos mamiferos que andan na percura de  novos territorios e de comida. Este que amosamos na foto salvouse por pouco. Pasou por diante do noso coche paseniño no seu deambular e vímolo a tempo para frear e agardar a que cruzara. Xa na beira da estrada poidemos fotografalo encollido, protexendose da nosa impertinencia coas súas pugas . Sentimos molestalo un intre par facerlle a foto.Foise de vagar por entre a herba na busca dun agocho ou de soborosas miñocas para comer.



 O que non tivo tanta sorte foi o teixugo. Atopámolo morto na beira da estrada, perto da regueira da Acibñeira. As moscas facían o seu traballo e xa outro depredador lle comera as orellas.
Non son moitos os teixugos que temos visto na Groba , aínda que si se atopen nos relatos dos paisanos e na propia toponimia. Mágoa de velo morto.
Dentro duns dias serán as píntigas e os sapos os que se verán coma calcamonías pegados ao piche. Van desovar as pozas e charcas e cruzan ás noites as estradas. Aledaríanos moito que cando imos por as pistas e as estradas da serra, non se víran moitos animais mortos. Igual que hai sinais que avisan de presenza de vacas e garranos, debería haber sinais que avisasen do paso de anfibios e pequenos animais.
Por eso  pedimos que se vaia a modo e se respecten tamén os pequenos bichos que forman parte da fauna da Groba.



luns, 13 de marzo de 2017

MAPACHES NA GROBA



Pegadas atopadas na Serra da Groba, na fonte Pernal. Marzo 2015


http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/vigo/2017/03/12/mapaches-pronto-alcanzaran-alrededores-vigo/0003_201703V12C6994.htm

http://www.farodevigo.es/galicia/2017/02/09/xunta-lanza-caza-mapache/1620058.html


Nestes últimos días teñen aparecido na prensa novas relacionadas con un animal coñecido por aparecer en moitas das abundantes películas americanas que vemos na television e no cine.
É un animal que visto dende lonxe parece simpatico e incluso gracioso, pois case sempre se ve en escenas nas que aparece facendo unha trasnada, metendose onde non debe. Como digo, dende lonxe e visto na pantalla. Outra cousa debe ser velo nos nosos montes,  moi lonxe do seu habitat natural e fomando parte dese grupo de animais invasores que están a estragar o noso medio natural.
Estamonos a referir o mapache, un animal que ven de America do norte e que dende a provincia de Lugo, onde hai uns anos que escaparon un exemplares, se está adaptando ao noso monte, e seguindo polas beiras dos ríos, vai inzando a nosa terra, sen depredadores nin nadie que lle poña freo a súa expansión.
O simpatico mapache é de costumes nouturnos, e non é doado velo, mais si se poden ver as súas pegadas. Os que temos a teima de andar polo monte a ver bichos e analizar o medio, para ir testando a saúde da nosa terra, as veces atopamos pegadas que non somos quen de identificar de primeiras. Non é de estranar pois un non se imaxina atopar a pegada dun mapache na Sera da Groba, a carón da Fonte pernal. O raposo. a donicela, a algalia, a lebre, o visón americano que xa é como de noso, pola súa abundancia na nosa contorna, a lontra, o tourón..... calqueira anima destes podía ser o que deixase a súa pegada na lama na Pernal, hai agora dous anos.
Estas dúas fotos foron tomadas en marzo de 2015, e non conseguín identificalas. Agora que vexo estas novas na prensa, volvín a remoer na memoria e acordei que poideran ser dun deses mapaches que xa chegaran á Groba. Quen sabe. Dende logo son ben parecidas as que se poden ver na rede, e nas que fun a investigar para tentar resolver o misterio.
Igual temos xa un novo invasor na serra da Groba. Haberá que seguir atentos e porcurar novas pegadas que confirmen esta sospeita.